ธุรกิจกับผู้บริโภค (B2C)

ธุรกิจกับผู้บริโภค หรือ B2C คือโมเดลที่บริษัทขายสินค้าหรือบริการโดยตรงให้บุคคลเพื่อใช้เอง เช่นเดียวกับซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านค้าปลีกแฟชั่น บริการสตรีมมิง และร้านค้าออนไลน์ ราคา B2C มักเปิดเผยต่อสาธารณะ เท่ากันสำหรับนักช้อปทุกคน ณ ช่วงเวลาหนึ่ง และเปรียบเทียบได้ง่าย

B2C และ B2B เทียบกัน

  • ผู้ซื้อ: บุคคลใน B2C องค์กรใน B2B
  • การตัดสินใจ: มักรวดเร็วและเป็นเรื่องส่วนตัวใน B2C ช้ากว่าและตัดสินใจร่วมกันใน B2B
  • ราคา: เผยแพร่และเท่ากันทุกคนใน B2C มักผ่านการเจรจาใน B2B
  • ขนาดคำสั่งซื้อ: เล็กและบ่อยใน B2C ใหญ่กว่าและอิงสัญญาใน B2B
  • การชำระเงิน: ทันทีใน B2C มักเป็นแบบวางบิลตามเงื่อนไขใน B2B

บางธุรกิจให้บริการทั้งสองแบบ โรงคั่วกาแฟอาจขายกาแฟเป็นถุงให้ผู้บริโภคบนเว็บไซต์ และส่งให้คาเฟ่แบบเครดิต สินค้าเดียวกันจึงต้องมีโครงสร้างราคาสองแบบที่ไม่บั่นทอนกันเอง

ราคาสาธารณะคือสัญญาณของแบรนด์

เนื่องจากทุกคนมองเห็นราคา B2C ราคาจึงบอกบางอย่างเกี่ยวกับแบรนด์ก่อนที่นักช้อปจะอ่านคำอธิบายแม้แต่คำเดียว ราคาสูงอาจสื่อถึงคุณภาพหรือความพิเศษเฉพาะ ราคาต่ำอาจสื่อถึงความคุ้มค่า หรือหากกดต่ำเกินไป ก็อาจทำให้สงสัยเรื่องคุณภาพ

สัญญาณนั้นสะสมขึ้นตามเวลา แบรนด์ที่ลดราคาหนักทุกเดือนจะสอนนักช้อปว่าราคาเต็มไม่ใช่ราคาจริง แบรนด์ที่แทบไม่ลดราคาสามารถทำให้การลดราคาเป็นครั้งคราวรู้สึกเหมือนเป็นงานพิเศษ

การขาย B2C เกิดขึ้นที่ไหน

การขาย B2C เกิดขึ้นในร้านค้าที่มีหน้าร้าน เว็บไซต์ของแบรนด์เอง มาร์เก็ตเพลส แอปโซเชียล และบริการแบบสมัครสมาชิก แต่ละช่องทางมีต้นทุนและคู่แข่งต่างกัน และนักช้อปเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างช่องทางเหล่านี้ในการซื้อครั้งเดียวมากขึ้นเรื่อยๆ ราคาที่สม่ำเสมอทุกช่องทางอธิบายได้ง่ายกว่า ส่วนราคาเฉพาะช่องทางต้องมีเหตุผลที่มองเห็นได้ เช่น ชุดสินค้าที่มีเฉพาะออนไลน์

แต่ละช่องทางยังมีพฤติกรรมการเปรียบเทียบราคาของตัวเอง มาร์เก็ตเพลสแสดงข้อเสนอของคู่แข่งในหน้าเดียวกัน แอปโซเชียลอาจแสดงสินค้าเดียวโดยไม่มีการเปรียบเทียบเลย ร้านค้าที่มีหน้าร้านแข่งขันกับทุกสิ่งที่นักช้อปค้นเจอในโทรศัพท์ ยิ่งการเปรียบเทียบตรงเพียงใด ราคามักต้องใกล้เคียงตลาดมากเพียงนั้น

เงื่อนไขการจัดส่งก็เป็นส่วนหนึ่งของราคา B2C ด้วย นักช้อปที่เปรียบเทียบข้อเสนอออนไลน์สองรายการมักดูยอดรวมที่รวมค่าจัดส่ง และเกณฑ์การจัดส่งฟรีสามารถกำหนดขนาดตะกร้าได้ ตัวอย่างเช่น เกณฑ์ที่ตั้งไว้สูงกว่ามูลค่าคำสั่งซื้อทั่วไปเล็กน้อยจะกระตุ้นให้นักช้อปเพิ่มสินค้าอีกหนึ่งชิ้น

ตัวอย่าง: การวางแผนโปรโมชันสกินแคร์

สมมติแบรนด์สกินแคร์ขายเซรั่มราคา 30 ดอลลาร์ ต้นทุนต่อหน่วย 9 ดอลลาร์ และวางแผนลดราคา 20 เปอร์เซ็นต์เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ที่ราคา 24 ดอลลาร์ อัตรากำไรขั้นต้นต่อหน่วยลดลงจาก 21 เหลือ 15 ดอลลาร์ แบรนด์จึงต้องขายเพิ่มขึ้น 40 เปอร์เซ็นต์ในสัปดาห์นั้นเพียงเพื่อรักษากำไรขั้นต้นให้เท่าเดิม ตัวเลขเหล่านี้เป็นตัวเลขสมมติ

หากโปรโมชันที่ผ่านมาเพิ่มปริมาณขายได้เพียง 25 เปอร์เซ็นต์ ส่วนลดนี้จะขาดทุน เว้นแต่จะนำลูกค้าใหม่ที่กลับมาซื้อในราคาเต็มเข้ามา การจดปริมาณขาย ณ จุดคุ้มทุนไว้ก่อนโปรโมชันจะทำให้ประเมินผลได้ง่ายในภายหลัง

อะไรขับเคลื่อนความอ่อนไหวต่อราคาใน B2C

ผู้บริโภคตอบสนองต่อราคาต่างกันไปตามสินค้า พวกเขามักอ่อนไหวมากขึ้นเมื่อเป็นสินค้าที่ซื้อบ่อย เมื่อหาทางเลือกอื่นได้ง่าย และเมื่อเปรียบเทียบราคาได้อย่างรวดเร็ว และมักอ่อนไหวน้อยลงสำหรับของขวัญ ความต้องการเร่งด่วน แบรนด์ที่ไว้วางใจ และสินค้าที่ตัดสินคุณภาพได้ยาก

การรู้ว่าสินค้าใดของคุณอยู่ในกลุ่มใด ช่วยให้คุณแข่งขันอย่างเต็มที่ในส่วนที่นักช้อปเปรียบเทียบ และรักษาอัตรากำไรในส่วนที่พวกเขาไม่เปรียบเทียบ

การอ่านภาพการแข่งขัน

หมวดหมู่ B2C มักมีผู้ขายจำนวนมากที่เสนอสินค้าแบรนด์เดียวกัน การจับตาว่าผู้ขายเหล่านั้นตั้งราคาอย่างไรตามเวลา จะแสดงว่าใครนำการเปลี่ยนแปลง ใครตาม และใครรั้งไว้ แบรนด์จึงตัดสินใจได้ว่าต้องการอยู่ตรงไหน แทนการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงใดก็ตามที่บังเอิญสังเกตเห็นก่อน

ใส่ใจทั้งจังหวะเวลาและระดับราคา คู่แข่งที่ลดราคาทุกสุดสัปดาห์วันเงินเดือนออกหรือก่อนวันหยุดกำลังทำตามรูปแบบ และรูปแบบสามารถวางแผนรับมือได้ล่วงหน้า

ความเสี่ยงในการตั้งราคา B2C

  • โปรโมชันต่อเนื่องที่กัดกร่อนความน่าเชื่อถือของราคาเต็ม
  • ส่วนต่างราคาที่มองเห็นได้ระหว่างช่องทางโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน
  • กฎคุ้มครองผู้บริโภคเกี่ยวกับราคาอ้างอิงและการอ้างว่าลดราคา ซึ่งแตกต่างกันไปตามประเทศ
  • ตามคู่แข่งใกล้ชิดเกินไปจนทุกสงครามราคามาถึงตัวคุณ

หลายเขตอำนาจศาลควบคุมวิธีโฆษณาราคาเดิมหรือส่วนลดต่อผู้บริโภค กฎแตกต่างกัน จึงควรตรวจสอบข้อกำหนดในท้องถิ่นหรือปรึกษาที่ปรึกษากฎหมายก่อนกล่าวอ้างเรื่องราคา

การตั้งราคาเท่ากันไม่ได้หมายความว่านักช้อปทุกคนต้องจ่ายเท่ากันตลอดไป ส่วนลดสำหรับสมาชิก ราคานักศึกษา และข้อเสนอสำหรับคำสั่งซื้อแรกพบได้ทั่วไปใน B2C วิธีเหล่านี้ได้ผลดีที่สุดเมื่อกฎเรียบง่ายและมองเห็นได้ เพื่อให้นักช้อปคนอื่นมองว่ายุติธรรม ไม่ใช่ดีลลับ

การบริหารราคา B2C ในแต่ละวัน

  1. จัดกลุ่มสินค้าตามความถี่ที่นักช้อปเปรียบเทียบ
  2. กำหนดตำแหน่งเป้าหมายเทียบกับคู่แข่งที่ระบุชื่อไว้สำหรับแต่ละกลุ่ม
  3. วางแผนโปรโมชันบนปฏิทิน โดยมีปริมาณขาย ณ จุดคุ้มทุนสำหรับแต่ละโปรโมชัน
  4. จับตาความเคลื่อนไหวของคู่แข่งในสินค้าที่ดึงทราฟฟิก
  5. ทบทวนผลลัพธ์และปรับปฏิทินทุกไตรมาส

การได้รับ การแจ้งเตือนเมื่อราคาเปลี่ยน อย่างทันท่วงทีสำหรับสินค้าที่ดึงทราฟฟิก ช่วยให้ทีมตอบสนองต่อการลดราคาของคู่แข่งได้ภายในวันเดียวกัน แทนที่จะรู้ตัวจากยอดคำสั่งซื้อที่ลดลง

ประเด็นสำคัญ

  • B2C คือการขายตรงให้ผู้บริโภครายบุคคลเพื่อใช้ส่วนตัว
  • ราคา B2C เปิดเผยต่อสาธารณะ เท่ากันทุกคน และเปรียบเทียบได้ง่าย
  • ทุกราคาที่มองเห็นได้หล่อหลอมมุมมองของนักช้อปที่มีต่อแบรนด์
  • คำนวณปริมาณขาย ณ จุดคุ้มทุนก่อนจัดโปรโมชันลดราคา
  • กฎเกี่ยวกับการอ้างว่าลดราคาและราคาอ้างอิงแตกต่างกันไปตามประเทศ

คำถามที่พบบ่อย

ตัวอย่างธุรกิจ B2C มีอะไรบ้าง

เครือซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านค้าปลีกเสื้อผ้า ร้านค้าออนไลน์ ร้านอาหาร สายการบินที่ขายตั๋วให้ผู้เดินทาง และบริการสตรีมมิง ล้วนเป็นธุรกิจ B2C เพราะขายให้บุคคล

บริษัทหนึ่งเป็นทั้ง B2B และ B2C ได้หรือไม่

ได้ แบรนด์จำนวนมากขายทั้งให้ผู้บริโภคและลูกค้าธุรกิจ โดยมักแยกรายการราคา และปกป้องราคาสำหรับลูกค้าธุรกิจด้วยการเข้าสู่ระบบบัญชีหรือสัญญา

ทำไมราคา B2C มักต่อรองไม่ได้

การขายให้บุคคลจำนวนมากด้วยคำสั่งซื้อขนาดเล็กทำให้การต่อรองไม่สะดวกในทางปฏิบัติ ราคาสาธารณะเพียงราคาเดียวช่วยให้ชำระเงินได้รวดเร็วและปฏิบัติต่อนักช้อปอย่างสม่ำเสมอ

คำที่เกี่ยวข้อง

ใน BlackAha Competitor Discovery ช่วยให้คุณค้นหา URL สินค้าของคู่แข่งได้โดยอัตโนมัติ

กลับไปที่พจนานุกรมราคา